انگاری تو تنگ این دنیا فقط جای یه ماهیه

اگر آنچه باید نیستی

چه فرقی میکند که کیستی؟

پروردگارا مرا به آنچه روزی فرموده‌ای قانع کن که از آن چه از نعمت‌هایت دارم راضی باشم و مرا با الطاف و محبت‌هایت پوشش بده و برای همیشه به من عافیت، دوری از امراض روحی و جسمی عنایت فرما. پروردگارا مرا ببخش و به من رحم فرما آنگاه که مرا از دنیا می‌بری. پروردگارا در جستجوی آنچه برایم در نظر نگرفته‌ای سرگردان و عاجزم مفرما و آنچه را برایم خواسته‌ای به آسانی و سهولت در اختیارم قرار ده. خدایا پاداش نیکو به پدر و مادرم مرحمت فرما و به هر کس که حقی بر گردن من دارد با او چنین کن. پروردگارا مرا برای آنچه آفریده‌ای برای همان قرارم ده و به آنچه که خود متکفل انجام آن برایم شده‌ای، مشغولم مفرما. خدایا مرا عذاب مفرما در حالی که من از تو طلب بخشش دارم و محرومم مفرما در حالی که از تو تقاضا و خواهش می‌کنم. الهی مرا نزد خودم ذلیل و بی‌مقدار قرار ده ولی مقام خودت را نزد من عظیم فرما و اطاعت خویش و انجام آن چه رضای تو در آن است و پرهیز از آنچه تو را به خشم می‌آورد را در همه امور به من الهام فرما....   ای مهربان ترین

اژدهای زمین تشنه کام است

می خورد هر نفس خون ما را

ای خدا، یک نفس یاریم کن

تا خورم خون این اژدها را

تاریکی

صدای چهار ضربه به در

زن - کسی هست که دلتنگم شده باشد

صدایی به گوش نمی رسد

تاریکی

حضار بی وقفه تشویق می کنند

کسی را که در خانه نبود

این جفت "یک"

ارزش "دو"  را ندارد!

به هم نخواهیم رسید!

دست و پایم را به تخت ببندید

باید این عشق

را ترک کنم.

هیچ ...

یک هیچ بزرگ و دیگر هیچ

سری به آرزوهای از یاد رفته ات بزن

ورودی نمی خواهد

محبوبم!

اگر برای آن به سوی تو می آیم

که مرا از شعله های دوزخ نجات بخشی،

بگذار که در آنجا بسوزم.

و اگر برای آن به سوی تو می آیم

که لذت بهشت را به من بخشی

بگذار که درهای بهشت به رویم بسته شود.

اما اگر برای خاطر تو به سویت می آیم

محبوبم! مرا از خویش مران

متبرکم کن

تا در کنار زیبایی جاودانه ات

تا ابد لانه کنم.

                           مرغ دلگیرم و می خواهم

                          در کنج قفس

                            سر خویش غریبانه کشم

                           بر پر خویش

 و باز هم نفرين به تو اي سرنوشت.

آسمان پر از قاصدک است

اما تو آنها را نمی بینی

محو می شوند

صدایشان نکن

دستانشان پر از نامه های محرمانه است...

 فاصله ها حریف خاطره ها نمی شوند...

اگر قرار بود لیلی و مجنون به هم ميرسيدن

كه ديگر نه ليلي ليلي بود نه مجنون مجنون

عشق برای رسيدن نيست .

عشق حسرت رسيدن است...

تکیه به شونه هام نکن من از تو افتاده ترم

ما كه به هم نميرسيم بسه ديگه! بذار برم

كي گفته بود به جرم عشق يه عمري پرپرت كنم

يه گوشه اي كنج قفس چادر غم سرت كنم

من نه قلندر ميشمو نه قهرمان قصه ها

نه برده ی حلقه به گوش نه مثل اون فرشته ها

من عاشقم...همينو بس!غصه نداره...بي كسيم!

قشنگيه قسمت ماست كه ما به هم نميرسيم...

نیاز عاشقان معشوق را بر ناز می دارد

تو سر تا پا وفا بودی٬ تو را من بی وفا کردم

هيچ کس اشکي براي ما نريخت 

تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم!!!

مداد را گفتم بنويس.

او،بي تامل و بلادرنگ بر كاغذ رقصيد و نوشت.

چنان سريع مي رفت كه مرا بر مهارش قدرتي نبود.

مداد رقصيد و نوشت. مداد چرخيد و نگاشت.

آنقدر رفت تا آنكه خسته شد و از رفتن باز ايستاد.

او را گفتم: چه بي درنگ! چه بي تامل!

مداد گفت: گفتي بنويس، نوشتم.

او را گفتم: آنچه را كه بر كاغذ نقش زده اي يكبار بخوان.

مداد گفت: مرا شوقي به خواندنش نيست و ميلي به تكرارش نه.

او را گفتم: پس چگونه نوشته اي آنچه را كه در تو شوقي نيافريد!؟

مداد گفت: هوسي بود كه لحظه اي آمد و رفت.

او را گفتم: هرگز ننويس آنچه را كه عمرش به لحظه اي است.

این جام ها كه در پی هم میشود  تهی     

                              دریای آتش است كه ریزم به كام خویش    

                                                                 گرداب میرباید و آبم نمیبرد.

من با سمند سركش جادویی شراب   

                                 تا بیكران عالم پندار رفته ام

                                         تا دشت پر ستاره اندیشه های گرم

                                                    تا مرز نا شناخته مرگ و زندگی

                                                                تا كوچه باغ خاطره های گریز پا

                                                                              تا شهر یاد ها..........

دیگر شراب هم جز تا كنار بستر خوابم نمیبرد            

هان ای عقاب عشق         از اوج قله های مه آلود دور دست       

پرواز كن به دشت غم انگیز عمر من           آنجا ببر كه شرابم نمیبرد

آن بی ستاره ام كه عقابم نمیبرد

در راه زندگی   با این همه تلاش و تمنا و تشنگی   

با این كه ناله میكشم از دل كه آب...آب..!

  دیگر فریب هم به سرابم نمیبرد           

                                       پر كن پیاله را...